سوپرایز

همیشه قبل از تاریخای مهم که میدونم قراره کادو بگیرم استرس میگیرم!

تو رویاهام انقد دوس داشتم اونایی که ازشون کادو میگیرم ذهنمو میخوندن!

بعد کلی ذوق میکردم که اون روزِ دوس داشتنی برسه

ولی متاسفانه تا حالا تو همچین موقعیت شیرینی قرار نگرفتم!

همون یکی دو تا سوپرایزهای مهم زندگیمم باعث آهِ جانسوز شده

مثلا یه بار همین دو سال پیشا یهو چندتا از عکسای البومم گم شد! هرچی ازین بپرس، ازون بپرس پیدا نشد که نشد!

البته اصلا ناراحت نشدما... گفتم چه بهتر... اصلا خوشم نمیومد ازشون!

چند هفته بعد یهو دیدم مامان کلی تخته به بغل اومد تو خونه! همه ام پیچیده بود تو روزنامه...

گذاشتشون زمین و بعد... سوووووپراااااایزززززز!!!

همون عکس های ربوده شده رو شاسی !!!خدای من!!! دیوانه شدم از دیدنشون!!!

ولی خب چاره ای جز خوشحالی نبود!کلی تشکر و ابراز خوشحالی و ذوق مرگی و تو دل آه و افسوووس!

آخه مادر من! عزیز من! قربون مهربونیات برم من! شما که زحمت میکشی منُ خوشحال کنی، خب یه روز از زیر زبونم میکشیدی کدوم عکسمو دوس دارم خب!والا!

+خداروشکر امسال به مامی گفتم که چی برام بگیره واسه تولدم، خیالم راااحته

++فقط مونده آقای نامزد جانِ حواس پرت! گفتم چی دوس دارم، و چی دوس تر دارم!

ولی مطمئنم یادش نمونده

++ از همین تریبون اعلام میکنم : اگه یادتون رفته من چی دوس دارم و دلتون میخواد برام کادو بخرید ...

پرسیدن بهتر از ندانستن است! با تشکر :)

زندگی شیرین ما...